CROHNIEK #5 – STARTEN MET INFLIXIMAB

In Crohniek #4 nam ik je mee in mijn diagnose en het behandelplan.

Vroeg in de ochtend worden er een heleboel buisjes bloed afgenomen om te onderzoeken of ik onderliggende infecties heb. Standaard protocol wanneer je start met infliximab. Bij een positieve uitkomst kunnen we starten, maar wat er bij een negatieve uitkomst gebeurt vertelt niemand me. Maar gelukkig krijg ik halverwege de middag goed nieuws: ik heb geen onderliggende infecties, de infliximab is besteld en ik kan de volgende dag starten onder continue begeleiding van een verpleegkundige.

Die nacht raas ik het internet af. Slapen in het ziekenhuis lukt me amper en mijn hoofd draait overuren: “Waarom krijg ik dit infuus onder continue begeleiding?!”. Ik lees het ene horrorverhaal na het andere. Heftige allergische reacties, shock toestanden en een hele lange lijst met bijwerkingen. Ik spreek mijn zorgen de volgende ochtend uit bij de verpleegkundige, zij weet me gelukkig gerust te stellen. De goede verhalen lees je vaak niet online, iets wat ik zelf ook dondersgoed weet, maar toch kreeg het me te pakken.

Rond een uur of 11 is het zover. De verpleegkundige richt een werkplek in op mijn kamer en het infuus gaat lopen. Ik ben bloednerveus en leid mezelf af door veel te praten. De zenuwen blijken voor niets te zijn, want ik heb tijdens het hele infuus nergens last van. Wanneer dit zo blijft en ik ook de nacht goed doorkom mag ik de volgende dag naar huis. Mijn ontstekingswaarden zijn flink gedaald ten opzichte van zondag (van 245 naar 60), mijn symptomen helaas nog niet, maar de situatie lijkt goed genoeg om me thuis verder te laten herstellen. Ik ben blij en hoop dat alles stabiel blijft. Ik ben klaar met het vreselijke bed, de vreselijke droge lucht en heb enorme behoefte aan mijn eigen vertrouwde omgeving.

Die avond merk ik toch een bijwerking van de infliximab: ik ben ineens enorm moe. Het overvalt me en ik besluit me er aan over te geven. Ik kijk een domme serie op mijn iPad en sukkel af en toe een beetje weg. Helaas lukt echt slapen me nog steeds niet: een piepend infuus hier, een rumoerige kamergenoot daar en dan hebben we het nog niet eens gehad over het af en aan lopen van de verpleegkundigen.

Ik ben blij als het vrijdagochtend is. Om 6 uur worden mijn hartslag, bloeddruk en temperatuur gemeten. Voor de honderdste keer mag ik mijn geboortedatum opdreunen voordat de prednison aan mijn infuus word gekoppeld. Ik heb energie genoeg om me eraan te irriteren, voor het eerst sinds mijn opname. Ik word weer een beetje mezelf na een lange tijd.

Tagged , , , , , ,

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *