CROHNIEK #3 – DE HAP, DE SEH & EEN COLONSCOPIE

In Crohniek #2 nam ik je mee naar mijn consult bij de Internist en namen mijn klachten ineens in alle hevigheid toe.

Zondag, de laxeerdag. Ik zou een dagje leven op Picoprep en liters heldere vloeistof, de toilet zou mn beste vriend zijn zodat mijn dikke darm helemaal schoon zou zijn voor de colonscopie de volgende dag.

In werkelijkheid viel ik flauw onder de douche en verloor ik enorm veel bloed en slijm. Cerezo bracht me naar de huisartsenpost en vanuit daar werd ik doorverwezen naar de SEH. Op dat punt was ik zo kortademig dat ik niet eens mijn naam kon zeggen tegen de verpleegkundige.

Er werd bloed afgenomen en een infuus aangelegd. De SEH-arts kwam langs, een MDL-arts kwam langs, er werd in mijn buik geduwd en ik kreeg een zak vocht toegediend omdat ik uitgedroogd bleek te zijn. Na 2 uurtjes kwamen de bloeduitslagen binnen: bloedarmoede (Hb 5,5) en torenhoge ontstekingswaarden (245). Ik werd opgenomen, in ieder geval tot de colonscopie die de volgende dag plaats zou vinden.

Ik vond het vreselijk. Ik ben vrijwel nooit ziek, heb nog nooit een infuus gehad en heb nog nooit in het ziekenhuis gelegen. Ik wilde naar huis, maar ik had geen keuze. Mijn infuus en ik werden overgebracht naar de Acute Opname Afdeling (AOA) waar een stel lieve verpleegkundigen zich over me ontfermden.

Na een hel van een nacht (probeer maar eens te slapen op een AOA) was het tijd voor de colonscopie. Ik was bloednerveus want ik had natuurlijk niet meer kunnen laxeren. De kans bestond dan ook dat het onderzoek zou mislukken, ik nog langer moest blijven om te laxeren zodat het onderzoek de dag erna nogmaals gedaan kon worden.

Ik werd de onderzoekskamer ingerold, moest op mijn linkerzij gaan liggen en mijn ogen sluiten. Op dat punt kreeg ik mijn roesje toegediend want ik kan me vrij weinig meer herinneren. Het enige moment wat me nog bijstaat is dat ik een scherm zag waarop ik de arts een biopt uit mijn darm zag nemen. Maar het had net zo goed een droom kunnen zijn. Voor mijn gevoel was ik maar een kwartiertje weg, in werkelijkheid zeker 2 uur. Fantastisch spul, zo’n roesje.

Toen ik weer een beetje bijkwam was ik alweer op de AOA en had ik geen idee wat de uitkomst was en of het onderzoek überhaupt was gelukt. Het enige wat ik wist was dat de colonscopie me 100% was meegevallen en dat ik me voor niets zo nerveus had gemaakt.

Tagged , , , , ,

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *