CROHNIEK #2 – DE DOORVERWIJZING

In Crohniek #1 nam ik je mee door mijn symptomen en de onderzoeken bij de huisarts die me een doorverwijzing opleverden naar het ziekenhuis, bij de poli Interne Geneeskunde om precies te zijn.

De dagen gingen voorbij zonder een telefoontje van het ziekenhuis. Ondanks dat mijn klachten niet meer erger werden, werden ze ook niet minder en voelde ik me over het algemeen niet goed. Op dit punt dacht ik dat de onzekerheid en zorgen zijn tol begonnen te eisen.

Na een week wachten nam ik zelf weer contact op met het ziekenhuis. Na een aantal keer doorverbinden kwam ik terecht bij de poli Interne Geneeskunde en de vriendelijke dame aan de lijn had voor diezelfde dag nog een plekje voor me, er was iemand uitgevallen. Ik was blij en bang tegelijk, maar hoe dan ook was ik weer een stapje dichterbij een einde aan de onzekerheid.

Diezelfde middag zat ik bloednerveus in de wachtkamer, lang tijd om mezelf nog nerveuzer te maken was er gelukkig niet want de arts was stipt op tijd. Prettig. Hij nam mijn doorverwijzing door, deed wat lichamelijke onderzoeken en sprak uit er 90% zeker van te zijn dat ik een chronische darmontsteking heb. Om dit 100% zeker te weten moet er een colonscopie gedaan worden. De wachttijd hiervoor is 6 weken, maar bij het zien van mijn gezicht zegt hij me toe dat hij me met spoed door zal verwijzen wat gelijk staat aan een wachttijd van 2 weken.

In de auto terug naar huis word ik gebeld door het ziekenhuis. De colonscopie zal op 22 februari 2021 plaats vinden, 13 dagen later. Ik vind het wel best zo en voel me zelfs een beetje opgelucht.

In de week voor de colonscopie moet ik vezelarm eten. Ik houd me netjes aan de dieet voorschriften van het ziekenhuis, maar tegelijkertijd voel ik me met de dag slechter. Ik krijg weer diarree, maar verlies nu ook bloed en slijm. In de ochtend ben ik soms enorm duizelig en zweet ik me een ongeluk. Gek genoeg gaat er geen alarmbel bij me af, ik ben zo gefocust op de colonscopie dat ik het van me af laat glijden. Ik ben er bijna.

In het weekend voor het onderzoek gaat het zo mogelijk nog slechter. Ik heb geen energie, ik heb geen eetlust en ben kortademig bij de lichtste inspanning. De krampen in mijn buik zijn heftiger dan ooit en ik verlies enorm veel bloed en slijm. Op zondag moet ik laxeren voor de colonscopie, maar wanneer ik sta te douchen val ik flauw.

 

 

 

Tagged , , , ,

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *