MIJN BLESSURE

Een tijdje geleden stelde ik jullie op de hoogte van het feit dat ik geblesseerd ben geraakt. Van de ene op de andere dag was er pijn in mijn knie. Zodanig dat ik niet normaal kon lopen, niet meer kon trainen en de trap af was een regelrechte ramp. Mijn huisarts en fysio waren vrij duidelijk in hun conclusie; een scheurtje in mijn meniscus. Dit zou vanzelf over kunnen gaan door rust te houden. Na een week thuis zitten werden de klachten helaas niet minder, kon ik nog steeds niet trainen en was trap lopen nog steeds een uitdaging. Uiteindelijk werd ik dan toch maar doorgestuurd naar het ziekenhuis.

Ik vind ziekenhuizen vreselijk. Het ruikt er vies, mensen die langs je lopen met hele infuusinstallaties bij zich, nee, niet mijn ding. Maar goed, ik had geen keus. De afspraak met de orthopeed was al binnen een paar dagen en waar ik bang voor was werd al vrij snel werkelijkheid; hij kon zijn vinger er niet op leggen. De röntgenfoto liet een gezonde knie zien (trust me, er is iets mis!) dus het leek de orthopeed verstandig om een MRI te laten maken. Nou ben ik niet zo dol op het doen van dingen die zich op onbekend terrein bevinden. Het idee van een MRI scanner (lees: een big ass tunnel die enorm veel lawaai maakt) klonk me dan ook niet heel leuk in de oren. Maar wederom, ik had geen keus.

Na twee weken wachten was het tijd voor de MRI. Met wat gezonde zenuwen nam ik plaats op het bed en werd mijn knie vast gezet. “Doet het pijn mevrouw?” “24 uur per dag mevrouw de verpleegkundige, dit kan er nog wel bij!”. Ze vertelde me dat ik van mijn heup tot mijn tenen niet mocht bewegen en een koptelefoon op kreeg met muziek.

“Sky Radio of Radio 538 mevrouw?”

Met Radio 538 in mijn oren begon de scan. Het zou zo’n 20 minuten duren, ongeveer 4 liedjes op de radio en wat gekletst tussendoor dus. Ik lag lekker te luisteren en ineens was daar het geluid. Mijn god, alsof de straat direct naast mijn oor werd opengeboord.  De verhalen die ik online had gelezen klopten aardig. Ik maak hier wel gelijk een kleine sidenote bij, want na een tijdje kwam ik erachter dat ik de koptelefoon niet helemaal goed op had. Ja, slim! Een lang verhaal kort, viel reuze mee, maakt wel een hoop herrie.

Na een week mocht ik terug naar de orthopeed voor de uitslag. Enorm zenuwachtig, zo zenuwachtig dat ik de assistente mijn naam niet hoorde roepen en mijn vriend al in de spreekkamer zat terwijl ik nog rustig aan tafel zat te wachten. Ik word altijd nerveus van dit soort situaties, mevrouw de controlfreak. Ik ging aan tafel zitten en luisterde naar het verhaal van de orthopeed. Nou zijn die mensen opgeleid om enorm langdradig te zijn, dat zal ik je dan ook besparen. Na een heel verhaal kwam hij in ieder geval tot de conclusie dat ik een mooie meniscus heb, niks geen scheur. Mijn knieschijf daarentegen zag er minder mooi uit. Beschadigd, slechte kwaliteit kraakbeen. Oke, oke. Iets wat schijnbaar veel voorkomt bij vrouwen van mijn leeftijd (seriously, ik ben 30, ik weet dat dat oud is, maar zo oud?) en wat niet goed te behandelen is.

“You’re kidding me, right?”

Nee, geen grap. Het is 2016, mensen vinden goed werkende behandelingen tegen ernstige ziektes maar een beschadigde knieschijf, nee, helaas. Ik werd niet helemaal met lege handen naar huis gestuurd maar met een voedingssupplement, glucosamine wel te verstaan. Een lichaamseigen stof die goed is voor het kraakbeen. Dit moet ik 3 maanden slikken, na 1 maand kan het gaan werken. Kan inderdaad, want er is 60% kans dat het aan zal slaan. Werkt het na 3 maanden niet, dan mag ik ze nog eens 3 maanden slikken. Klinkt dat niet goed?

Ik ging naar de orthopeed met een mantra in mijn hoofd; geen operatie, geen operatie, geen operatie. Ik ben nog nooit geopereerd en dat wil ik graag zou houden. Maar dit, dit is eigenlijk nog erger dan het idee van een operatie. Het is nu een week geleden en het besef is enigszins gelandt. Ik ben 30, heb een slechte knieschijf en er is 40% kans dat ik de rest van mijn leven met deze pijn moet blijven lopen. Als het aan deze orthopeed ligt tenminste. Eigenlijk ben ik zo in shock van deze kortzichtigheid dat ik dit met jullie wil delen. Op het moment dat ik zijn verhaal aanhoorde besefte ik niet wat hij me precies zei, mijn vriend ook niet. Maar ik had hier overduidelijk geen genoegen mee moeten nemen. Maar no worries, dat doe ik ook niet. Ik ben aan het oriënteren op een goede orthopeed voor een second opinion. Ik zou willen dat het boek hier dicht kon, helaas wordt het een ‘wordt vervolgd…’

2 thoughts on “MIJN BLESSURE

  1. MIJN EETDAGBOEK | JULI 2016 – WAY OF HEALTH

    […] inname een beetje slim in te delen is het heel goed te doen. Zoals je weet ben ik er door mijn knieblessure een week of 8 uit geweest. Sinds een paar weken ben ik weer aan het trainen en track ik mijn […]

  2. UPDATE | MIJN BLESSURE – WAY OF HEALTH

    […] mijn knieschijf er niet zo goed aan toe is. Hoe dit allemaal precies in zijn werk is gegaan, kun je hier lezen. Ik ben een traject in gegaan van 3 maanden met het voedingssupplement glucosamine: een […]

Geef een reactie